In deze collectie zoek ik de grens op tussen herkenbaarheid en abstractie. Waar ik voorheen elk haartje van een vacht of elke rimpel in een gezicht wilde vangen, daag ik mezelf hier uit om de vorm terug te brengen naar de absolute basis: de lijn, het vlak en de kleur.
Het ontleden van de wereld
Voor mij voelt het maken van deze werken bijna als een meditatieve puzzel. Neem bijvoorbeeld de uil: ik begin met het 'ontleden' van het dier. Wat maakt een uil een uil? Is het de indringende blik, de stand van de oren? Door deze organische vormen te vertalen naar strakke geometrische vlakken, dwing ik mezelf om naar de essentie te kijken. Geen enkel vlak staat op zichzelf, elke kleur en elke hoek moet in balans zijn met de rest van het doek.
Een moderne vertaling
Het werken met geometrie geeft me een heel ander soort controle dan mijn precisiewerk. Het is geen slaafse kopie van een foto, maar een bewuste constructie. De felle, contrasterende kleuren geven de dieren een nieuwe energie en een moderne uitstraling. Het resultaat is een beeld dat tegelijkertijd krachtig, strak en harmonieus aanvoelt. Voor mij symboliseert deze stijl de behoefte om de complexiteit van de wereld soms even te vereenvoudigen. Het is het vangen van de natuur in een raster van eigen regels en kleurrijke vreugde.
