Vrouw met doek
Vorig jaar kregen we een schilderopdracht met een uitdagend thema: een gezicht schilderen. Ik greep die kans aan om te experimenteren met materialen die ik al een tijdje wilde combineren.
Voor het schilderij koos ik olieverfpapier als ondergrond. Eerst bracht ik een laag aan met acrylverf — dat droogt snel en geeft een mooie, stevige basis. Daarna schakelde ik over op olieverf voor de details en uitwerking. Wat ik zo fijn vind aan olieverf: de verf blijft langer werkbaar, waardoor je subtiele overgangen en fijne nuances kunt aanbrengen die met acryl veel lastiger te bereiken zijn. Het gezicht kreeg diepte, karakter.
En toch… toen het klaar was, klopte er iets niet. Het portret lag daar op wit papier en miste iets. Het was technisch geslaagd, maar saai. Dit gezicht verdiende een andere setting.
Dat is wanneer het idee ontstond.
In het dorpje verderop zit een prachtige stoffenzaak — het soort winkel waar je urenlang kunt verdwalen tussen rekken vol kleur en patroon. Ik vond er een stof die me meteen aansprak. De kleuren, de textuur — het paste precies bij de sfeer van mijn schilderij.
Toen begon het echte werk. Ik verfde een stuk MDF-plaat mat zwart en knipte het portret zorgvuldig uit. Niet haastig — elk detail telde. Daarna bepaalde ik nauwkeurig de juiste plek op de plaat, want de compositie moest kloppen. Pas toen ik zeker wist waar het gezicht zou komen, vouwde ik de stof op in een soort waaier — laag voor laag, plooi voor plooi — en plakte die met stijfsel rondom die plek vast.
Aanvankelijk twijfelde ik of het zou lukken. Het was een behoorlijk geklieder, en stijfsel is nu eenmaal geen precisiewerk. Maar dit onderschatte materiaal deed precies wat ik hoopte: het plakte goed én zorgde ervoor dat de stof zijn vorm behield tijdens het drogen. De waaier bleef staan. De stof werd sculptuur. Toen alles droog was, schilderde ik de plaat nog een paar keer bij zodat alles mooi egaal zwart bleef.
Met de doek op zijn plek was het moment aangebroken om het portret te plaatsen. Het uitgeknipte gezicht plakte ik zorgvuldig op de zwarte plaat, precies op de plek die ik had bedacht. En meteen was het effect voelbaar: het gezicht kwam los van de achtergrond, de stof omarmde het als een decoratieve lijst, en het geheel ademde ineens iets theatraals.
Het eindresultaat was iets wat ik aan het begin van het proces nooit had kunnen bedenken. Het portret was niet langer een schilderij op papier — het was een mixed media werk geworden, een combinatie van verf, stof en compositie die samen iets nieuws vertelden. In mei 2026 heb ik het schilderij verkocht op de Grietmarkt in Amerongen.
